Την απόφαση με την οποία προτείνεται να μπει στις διαδικασίες για το φετινό βραβείο Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, υπέγραψε ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, Κώστας Τζαβάρας.

Η επιτροπή που συγκροτήθηκε για το σκοπό αυτό, δηλαδή την επιλογή του ελληνικού κινηματογραφικού έργου που θα συμμετέχει στις διαδικασίες της 85ης διοργάνωσης για το βραβείο OSCAR ξενόγλωσσης ταινίας, γνωμοδότησε υπέρ του να προταθεί η ταινία «Αδικος Κόσμος» του Φίλιππου Τσίτου.

Είχε ορίζοντα τετραετίας. Προγραμμάτιζε για διετία. Της δίναμε έξι μήνες. Τελικά, μήπως θα πέσει μαζί με τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα; Μόλις τελειώσουν τα περίφημα μπάνια του λαού;

Μιλώ για την τρικολόρε κυβέρνηση με τους 179 βουλευτές που μας προέκυψε μετά τις εκλογές. Αυτήν με τον "αριστερό Καρατζαφέρη", όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Χάρρυ Κλυνν, και που δεν ήταν καθόλου απαραίτητος, αφού το πρώτο και το τρίτο κόμμα ήταν υπέραρκετά.

Τι είχαμε την πρώτη κιόλας εβδομάδα; Πρωθυπουργό με αποκόλληση και υπουργό Οικονομικών με λιποθυμικές τάσεις! Τελικά, ο υπουργός παραιτήθηκε, διότι -είπανε- δεν του έδιναν συμβούλους τον Στουρνάρα και τον Γιαννίτση.Παραδόξως, νέος υπουργός διορίστηκε ο ένας από το παρεάκι, ο οικονομολόγος Γ. Στουρνάρας!


Παρά το όνομά του, ο αξιότιμος αυτός κύριος έχει ένα βιογραφικό να! -με το συμπάθειο. Ο Γιώργος Τοζίδης στον Δρόμο της Αριστεράς, φ. 30.6.12, μας θυμίζει τα εξής:

1. Ως επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνώμων στην κυβέρνηση Σημίτη αποδέχθηκε την ισοτιμία δραχμής - ευρώ σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που προέκυπταν από την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, εξυπηρετώντας τα γερμανικά (κυρίως) εμπορικά συμφέροντα.

2. Ως γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ (δεξαμενή «σκέψης» του ΣΕΒ) υπερθεμάτισε για την υλοποίηση των μνημονίων, επιμένοντας ιδιαίτερα στις ιδιωτικοποιήσεις (δηλαδή, στο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας) και στο άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων (δηλαδή, στη δημιουργία μονοπωλίων), δημοσιεύοντας μελέτη που εκτιμούσε ότι έτσι θα πετυχαίναμε αύξηση του ΑΕΠ κατά 13% σε 5 χρόνια.

3. Το 1999 η Εμπορική τράπεζα πούλησε τις μετοχές της Ιονικής που κατείχε στην Alpha Bank έναντι 226 δισεκατομμυρίων δρχ. (περίπου 663 εκατ. ευρώ), παρά την αντίθεση των διεθνών της συμβούλων, που πρότειναν τη συγχώνευση των δύο τραπεζών. Η τότε διοίκηση σκόπευε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για την ισχυροποίησή της Εμπορικής. Την επόμενη χρονιά, ο νέος διοικητής Γ. Στουρνάρας επένδυσε τεράστια κεφάλαια στο Χρηματιστήριο, τα οποία έχασαν το 63% της αξίας τους όταν αυτό κατέρρευσε. Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια, η διοίκηση του κ. Ι. Στουρνάρα «απώλεσε» στο ΧΑΑ το 82% του τιμήματος που εισέπραξε από την πώληση της Ιονικής τράπεζας, με αποτέλεσμα τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων της τράπεζας. Αυτό διευκόλυνε την είσοδο της Credit Agricole στο μετοχικό της κεφάλαιο, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση της Εμπορικής τράπεζας (στην οποία θα πρωταγωνιστήσει στη συνέχεια ο πολύς κ. Γ. Προβόπουλος).


Αυτός είναι ο άνθρωπος που στείλαμε για αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αλλά δήλωσε στους Financial Times:"Το οικονομικό πρόγραμμα είναι εκτός πορείας και δεν μπορούμε να ζητήσουμε τίποτα από τους πιστωτές μας, εάν δεν το επαναφέρουμε στην ορθή του πορεία"!

Τις προάλλες παραιτήθηκε ο υφυπουργός Υγείας Ν. Νικολόπουλος, βέρος νεοδημοκράτης. Στην αρχή επιχείρησαν να τον διαβάλουν -ότι θέλει να πάει στον Καμμένο- αλλά αυτός επιμένει ότι αιτία είναι η αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων.


ήμερα ακούσαμε έκπληκτοι ότι η υφυπουργός Υγείας Φωτεινή Σκοπούλη (της ΔΗΜΑΡ) δήλωσε στη ΝΕΤ, "Ήρθα εδώ, γιατί δεν έχω τι να κάνω στο υπουργείο. Δεν έχω ακόμα αρμοδιότητες". Τι τις θέλει τις αρμοδιότητες; Δεν είδε τα χαΐρια του Λοβέρδου;


Πριν από λίγο έληξε η συνάντηση των τριών αρχηγών και του Γ. Στουρνάρα. Δεν τα σπάσανε. Όχι ακόμα...


Λωτοφάγος

Όντως πονάει πολύ, σε σημείο που δεν αντέχεται, και μόνο που μαθαίνεις γι' αυτές.

Σκέφτομαι.... τι θέλει το αύριο από εμάς να κάνουμε; Θέλει να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Όσα παρά φύση στήσαμε και τα υπακούαμε ευλαβικά. Πώς καταφέρνεται αυτό; Αρχικά γνωρίζοντας ότι αυτό (το ό,τι, πες για παράδειγμα το ρουσφέτι) είναι ΛΑΘΟΣ. Το δεύτερο που πρέπει να συμβεί είναι να πιστέψουμε (να είμαστε σίγουροι μέσα μας) ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να συντηρούμε ό,τι έχει καραδιαφανεί ότι είναι λάθος. Και το τρίτο, να καταφέρουμε όχι μόνο να μην συμμετέχουμε στο λάθος, αλλά μας ζητάει το τρις-δυσκολότερο να κάνουμε το ακριβώς αντίθετό του, να κάνουμε το ΣΩΣΤΟ! Με όποιο κόστος (που στην παρούσα φάση είναι πολυυυυυυυυ μεγάλο το κόστος, μιας και η αθλιότητα, σήμερα περισσότερο από ποτέ, προσπαθεί να υπερισχύσει -γιατί ξέρει ότι θα χάσει, θα χαθεί).

Ο λόγος που αυτοκτονεί κάποιος είναι γιατί κόλλησε σε κάποιο στάδιο. Το επόμενο δηλαδή του φαίνεται απροσπέλαστο. Αδυνατεί να το κάνει.

Άρα δεν θα μπορούσε να συνδράμει στο στήσιμο του αύριο. Γι' αυτό φεύγει..... το σενάριο τον βγάζει μαγικά απ’ έξω......

Σκληρό ακούγεται. Να πω μόνο ότι το έχω συζητήσει (έτσι ακριβώς όπως το νιώθω) με την Μάρω (που ο άντρας της αυτοκτόνησε) και νιώθει ακριβώς το ίδιο (δεν είναι μία άποψη εκ του ασφαλούς βγαλμένη -που δεν το έχω πάθει για να ξέρω.) Αυτή είναι η λογική (ο θεός να την κάνει) του τέλειου* αυτού σεναρίου που σήμερα διαδραματίζεται -μέσω ημών.

* Τέλειο θα διαφανεί ότι ήταν αφού γίνει παρελθόν.


Στεφανία Λυγερού

Στις 13 Ιουνίου του 323π.Χ. πεθαίνει ο Αλέξανδρος στα βάθη της Ασίας. Ο θάνατος του ανίκητου στρατηλάτη γεννάει στους υπόδουλους Αθηναίους την ελπίδα πάλι για ελευθερία. Αποστέλλοντας μήνυμα συσπείρωσης και στις άλλες ελληνικές πόλεις δημιούργησαν έναν αντιμακεδονικό συνασπισμό, στον οποίο όμως μόνον η μειοψηφία συνέτρεξε.

Περιέργως σε αυτή την κρίσιμη καμπή για την ιστορία της δημοκρατίας, στρατηγός του εγχειρήματος ήταν ο Λεωσθένης, δηλαδή το σθένος του λαού.

Η πρώτη μάχη μεταξύ Λεωσθένους και Αντιπάτρου δίδεται στις Θερμοπύλες με νικητές τους Αθηναίους. Ο Αντίπατρος νικημένος οχυρώνεται στη Λαμία, εξ’ου και η ονοματοδοσία του πολέμου ως Λαμιακός.

Οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους πολιορκούν τον Μακεδόνα στρατηγό αυτοκράτορα της Ευρώπης, και μετά την προσχώρηση και των Θεσσαλών στο στρατόπεδο των Αθηναίων, ο Αντίπατρος ζητάει συνθηκολόγηση. Οι Αθηναίοι απαιτούν παράδοση η οποία δεν γίνεται δεκτή, με τη συνέχιση της πολιορκίας που οδηγεί στον βαρύτατο τραυματισμό και θάνατο του Λεωσθένους με αντικατάστασή του από τον Αντίφιλο.
Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Ο Αντίπατρος καλεί σε βοήθεια τον συνΒασιλέα Κρατερό από την Κιλικία με 11.000 εμπειροπόλεμους Μακεδόνες. Οι Αθηναίοι προσπαθούν δια θαλάσσης να εμποδίσουν την είσοδο του Κρατερού από τον Ελλήσποντο, αλλά η συντριπτική υπεροχή της ναυτικής δύναμης του Μακεδόνος Κλείτου κατά 240 νήες οδήγησε στην ολοκληρωτική καταστροφή του Αθηναϊκού στόλου.

Με τη συσπείρωση του Μακεδονικού στρατού η πλειοψηφία των συμμάχων των Αθηναίων εγκαταλείπουν το πεδίον της μάχης και μόνον Αθηναίοι και Αιολείς μένουν μέχρι την πλήρη καταστροφή.

Ο Αθηναίος ρήτωρ Φωκίων αποσοβεί την απόβαση του Κλείτου στην ανοχύρωτη Αθήνα και την είσοδο του Μακεδονικού στρατού στην πόλη.
Οι Αθηναίοι ηττημένοι αποδέχονται τους βαρείς όρους.

Τον Οκτώβρη του 322 εγκαθίσταται μακεδονική φρουρά στη Μουνιχία, καταλύεται η δημοκρατία και επιβάλλεται τιμοκρατία, δηλαδή να θεωρούνται πολίτες της Αθήνας οι έχοντες περιουσία τουλάχιστον 2.000 αττικών δραχμών.

Οι διώξεις των Δημοκρατικών Αθηναίων ήταν ανηλεείς. Ο Δημοσθένης που είχε κληθεί από την εξορία για να βοηθήσει την Αθήνα στις δύσκολες αυτές στιγμές πίνει δηλητήριο για να γλιτώσει τα φριχτά βασανιστήρια. Στον Υπερείδη ακρωτηριάζουν τη γλώσσα και εν συνεχεία τον θανατώνουν. Όλοι οι γνωστοί δημοκρατικοί διώκονται και θανατώνονται σε όλη την Ελληνική επικράτεια.

Οι ολιγαρχικοί της Αθήνας ήταν ικανοποιημένοι με την εξέλιξη αλλά γνώριζαν ότι και αυτές οι βιαιότητες δεν ήταν αρκετές. Σε αντίστοιχες πράξεις είχαν προβεί και επί Τριάκοντα Τυράννων, σε διωγμούς και μαζικές δολοφονίες αλλά η δημοκρατία ξαναγεννήθηκε.

Την δημοκρατία την γεννούσε ο φτωχός Αθηναϊκός λαός. Οι αριστοκρατικοί έπρεπε μια και για πάντα να ξεριζώσουν το “κακό” και αυτό έκαναν. Με τη συμβολή του Αντιπάτρου, εκπάτρισαν μία ολόκληρη κοινωνική τάξη, τους Θήτες στα έλη της Θράκης.

Η δημοκρατία των Αθηναίων, η πολιτεία των απλών πολιτών είχε πεθάνει για πάντα.


Πολιτεία

Λυπάμαι να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να φοβούνται για τη ζωή τους, για τη δουλειά τους, για την περιουσία τους. Πρόκειται για τον γνωστό κατευθυνόμενο φόβο, την ψυχολογική βία, όπως ονομάζεται στη γλώσσα της νομικής επιστήμης. Οι Έλληνες την εποχή αυτήν έχουμε πέσει θύματα της ψυχολογικής βίας , για την οποία κανένας δεν λογοδοτεί ενώ είναι γνωστοί αυτοί που την κατευθύνουν καθώς και τα μέσα που χρησιμοποιούν και το σκοπό τον οποίο επιδιώκουν που είναι η πολιτική χειραγώγηση του λαού. Το ερώτημα είναι αν ο καθένας από μας μπορεί να ζητήσει την δικαστική προστασία που παρέχουν οι διατάξεις περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τόσοι νομομαθείς, θα μπορούσαν να ενημερώσουν τον κόσμο για τα δικαιώματά του. Αν γνωρίζαμε τα δικαιώματά μας, δεν θα οδηγούνταν ο κόσμος στην απόγνωση και στην αυτοκτονία. Ούτε εκείνοι που χρησιμοποιούν την ψυχολογική βία θα συνέχιζαν να το πράττουν, αν ήξεραν ότι ο κόσμος γνωρίζει τα δικαιώματά του. Αυτοί λοιπόν που νοιάζονται για τον ελληνικό λαό, είτε ιδιώτες, είτε οργανώσεις, ας μελετήσουν το ζωτικό αυτό θέμα, για να μη γινόμαστε θύματα του φόβου. Η γνώση είναι δύναμη. Δεν πιστεύω ότι ο κόσμος είναι απροστάτευτος στην ψυχολογική βία. Το να μη φοβούμαστε την εξουσία είναι ανθρώπινο δικαίωμα! Άρθρο 30 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια όμάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλονται σ' αυτήν. Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

ΕΛΛΗΝΑΣ: Υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο. Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδαρος: Φέρνεις εις την πόλιν την γλώσσα της Πρωτογένειας, δία να κατέβουν η Πύρρα και ο Δευκαλίων εις τον Παρνασσόν, όπου με την βούλησιν τον υψηλοβρόντου Διός έκτισαν πρώτα ιερόν, και χωρίς λίθους έκτισαν λίθινον γόνον από το ίδιο έθνος· και οι γόνοι ονομάστηκαν λαοί (Πίνδαρος, Ολυμπία, 9, 42). Ο Ζεύς και ο Ερμής δημιουργούν στην κορυφή του Παρνασσού τους πρώτους ανθρώπους, προσφέροντας και πάλι τον δικό τους γόνο. Η Πύρρα και ο Δευκαλίων διασώζονται διότι ήταν αμόλυντοι και καθαροί. Όταν το σκάφος τους προσάραξε στην κορυφή του Παρνασσού, ο Ζεύς τους πρόσταξε να ρίξουν λίθους, χτίζοντας λίθινους γόνους από το δικό τους έθνος. Το όνομα Δευκαλίων φανερώνει τον κάλλιστο άνδρα του Διός, ενώ το όνομα Πύρρα, φανερώνει το πύρινο ηλιακό σπέρμα, τον νέο γόνο που θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της η πρώτη γυναίκα δια να επέλθουν τα νέα ελληνικά φύλλα. Ο Απολλόδωρος συνεχίζει την αφήγηση του, εξιστορώντας την καταγωγή των ελληνικών φύλων και καταρρίπτοντας τις σιωνιστικές θεωρίες περί καταγωγής των Ελλήνων από την ανύπαρκτη ινδοευρωπαϊκή φυλή. περί καθόδου των Δωριέων κ.λ.π Το πρώτο παιδί που έρχεται στο φως από τα σπλάχνα της Πυρράς, μετά την γονιδιακή παρέμβαση του ιδίου του Διός. είναι ο ‘Έλλην, 9.500 χρόνια πριν από την Έλευση του Ιησού Χριστού στην γη. Από τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα γεννιούνται παιδιά, πρώτον εκ των οποίων ήταν ο Έλλην, δια τον οποίον λένε ότι γεννήθηκε από τον Δία, δεύτερος ο Αμφικτύων ο οποίος βασίλευσε μαζί με τον Κραναό εις την Αττική και είχε κόρη την Πρωτογένεια. Απ’ αυτήν και τον Δία γεννήθηκε ο Αέθλιος. Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκε ο Δούρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Αυτός λοιπόν ο Έλλην, από τον εαυτόν του ονόμασε Έλληνες αυτούς που ονομάζονται γραικοί και εις τα παιδιά του διαμοίρασε την χωράν και ο Ξούθος παίρνοντας την Πελοπόννησο, από την Κρέουσα την κόρη τον Ερεχθέα, γέννησε τον Αχαιό και τον Ίωνα, από τους οποίους ονομάζονται οι Αχαιοί και οι Ίωνες, ο Δώρος δε παίρνοντας την χωράν πέραν από την Πελοπόννησο, από τον εαυτόν τον ονόμασε τους κατοίκους Δωριείς, ο δε Αίολος βασιλεύοντας εις τους τόπους γύρω από την Θεσσαλία, τους κατοίκους ονόμασε Αιολείς. (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 1 ) Αυτή είναι η γενεαλογία της ελληνικής φυλής, αυτή είναι η αγαθογονία που συντελείται στην κορυφή του Παρνασσού αμέσως μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Είναι η περίοδος που εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας, οι Αιολείς, οι Δωριείς, οι Ίωνες. οι Αχαιοί, οι Θεσσαλοί, οι Μακεδόνες και οι Κρήτες. Εγγονός του Λώρου, του υιού του Δευκαλίωνος, είναι ο Αστερίας ο οποίος βασίλευσε στην Κρήτη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ζεύς υπό μορφή πάλλευκου ταύρου, απήγαγε την Ευρώπη και μεταφέροντας την στην πλάτη του έφθασε στην Κρήτη. Εκεί την κατέστησε μητέρα του Μίνωος, του Ραδαμάνθεως και του Σαρπηδόνος και κατόπιν την νύμφευσε με τον βασιλέα της νήσου Αστέρια, που ήταν τρισέγγονος του Δευκαλίωνος. Ο υιός που γεννήθηκε από τον Μίνωα ονομάστηκε και πάλι Δευκαλίων. Η λέξη Μίνωα, με αφομοίωση του (α) εις (ε), μετατρέπεται σε Μι- νώε. Η λέξη νώε προέρχεται από το νωί, που είναι ποιητικός τύπος του νω, και κατά την αττική-ιωνική διάλεκτο σημαίνει, εμείς οι δύο. Νώι δέ χαζώμεσθα, Διός δ’ άλεώμεθα μηνιν. Και εμείς οι δύο (ο Αρης και η Αθηνά) να φύγουμε, του Διός η οργή μην μας πλακώσει. (Ιλιάς, 5, 34) ΜΙΝΩΑΣ: Υιός του Δία και της Ευρώπης. Αδελφός του Ραδαμάνθυ και του Σαρπηδόνα. Διαδέχτηκε τον βασιλιά της Κρήτης τον Αστερίωνα. Απέκτησε μεγάλη φήμη σαν σοφός βασιλιάς, δίκαιος και για την επιβολή των νόμων που παρελάμβανε (κάθε 9 χρόνια στο βουνό Ίδη) από τον ίδιο τον Δία. ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ: Γεννήθηκε από το σπέρμα του Ήφαιστου που έπεσε πάνω στον μηρό της Αθηνάς η οποία το σκούπισε με τα μαλλιά της και μετά το το έριξε στην γη, από την οποία σε κανονικό χρονικό διάστημα βγήκε ο Εριχθόνιος. ΜΑΚΕΔΝΟΣ: (γενάρχης των Μακεδόνων. Μακεδνός= ευμήκης, ψηλός, μακρής) Υιός του Διός και της Αιθρίας, κόρης του Δευκαλίωνος. ΚΕΚΡΟΠΑΣ: Υιός της Γαίας. Ο πρώτος αυτόχθων βασιλιάς της Αττικής, ήρωας και πρόγονος των Αθηναίων. ΩΓΥΓΟΣ (ή ΩΓΥΓΗΣ): Ο πρώτος βασιλιάς και πατέρας της ανθρωπότητας. Στα χρόνια του έγινε ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός που φέρει το όνομά του. ΠΕΛΑΣΓΟΣ: (Ο γενάρχης των Πελασγών, του αρχαιότερου λαού της Ελλάδας) Κατά μία παράδοση είναι υιός του Δία και της Νιόβης, πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, κατά μία άλλη είναι βασιλιάς του Αργους και κατά την τρίτη υιός του Ποσειδώνα, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου. Ο Πελασγός κατά τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος “ανεδύθη από την γη” και έγινε γενάρχης των ανθρώπων “πριν από την εμφάνιση της Σελήνης”. Γι’ αυτό οι Αρκάδες εθεωρούντο “Προσέληνοι” ή Προσεληναίοι* ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Υιός του Βήλου και της Αγχινόης. Δίδυμος αδελφός του Δαναού και ενώ ο αδελφός του πήρε στο μερίδιό του την Λιβύη, αυτός πήρε την Αίγυπτο. Δίοδος

Μετά την αλλαγή των γραμματικών κανόνων που διδάσκονται στην πέμπτη και έκτη δημοτικού, αναρτούμε από το “Ελληνικό Αρχείο” μία “πραγματεία” για την γλώσσα μας, προκειμένου να συμβάλλουμε στην κατανόηση από τους αναγνώστες μας της ζημίας που προκάλεσαν οι γλωσσολόγοι του παιδαγωγικού ινστιτούτου με τις αλλαγές τους στους γραμματικούς κανόνες, τα φωνήεντα και τα σύμφωνα. Ισως αν το διαβάσουν κάποιοι ιθύνοντες να προλάβουν να σταματήσουν τον υποβιβασμό που πάει να γίνει στην γλώσσα και τον πολιτισμό μας. το κείμενο από το Ελληνικό Αρχείο … “Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες) Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft) Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και…..στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος). Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει. Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε. Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας. Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορικής πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό. Η ΣΟΦΙΑ Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες. Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο». Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι). Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη. Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο». Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!! Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία. Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο. Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα. Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις. «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις. Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική». Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει». Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου. «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου. Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως. Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».